همه می پرسند:
   چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
          چیست در همهمه ی دلکش برگ؟
                   که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال!

چیست در کوشش بی حاصل موج؟
    چیست در خلوت جام؟
        که تو چندین ساعت
              مات و مبهوت به آن می نگری!

نه به آب
    نه به برگ
        نه به آتش سوزنده که لغزیده به جام
               من به این جمله نمی اندیشم.

به تو می اندیشم
    ای سراپا همه خوبی
          تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت
    همه جا
         من به هر حال که باشم به تو می اندیشم
               تو بدان این را، تنها تو بدان

تو بیا
    تو بمان با من، تنها تو بمان
         جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب
               من فدای تو، به جای همه گلها تو بخند

تو بخواه
     در رگ ساغر هستی تو بجوش
          من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی است
                  آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش !
 

بس که بد می گذرد زندگی بر اهل جهان          مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند.

عشق ایستادن زیر باران و خیس شدن با هم نیست
 
                    عشق آن است که یکی برای دیگری چتری شود
 
                                          و او هیچ وقت نداند که چرا خیس نشد...!

گفتند ستاره را نمی توان چید

و آنان که باور کردند

برای چیدن ستاره

حتی

دستی دراز نکردند.

اما باور کن

که من به سوی زیباترین و دور ترین ستاره

دست دراز کردم

و هر چند دستانم تهی ماند

اما چشمانم لبریز ستاره شد!

***

ستاره های درونت را

در شب چشمانت رها ساز

و باور کن

که عشق را هدفی نیست

آنچنان که به دست آید ،

در آغوش جای گیرد

و یا در آیینه چشمانت به تصویر نشیند

و باور کن

 تو به من خندیدی و نمی دانستی
       من به چه دلهره از باغچه همسایه
               سیب را دزدیدم.

 باغبان از پی من تند دوید
       سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
            و تو رفتی و هنوز...